بسم الله الرحمن الرحیم

یوهووووووو

عید غدیره فردا...من هم خیلی خوشحالم........چرا؟........نمی دونم

ولی وقتی به صحنه ای فکر می کنم که پیامبر دست مولا علی رو بلند کرد و گفت هر کس من ولی ان هستم علی مولای اوست به شعف میام.

آه....علی جانم......... فدای تو

 

در اصفهان مردی بود شیعه به نام عبدالرحمن.گروهی از اهل اصفهان از جمله احمد بن نضر و ابوجعفر محمد بن علویه به او گفتند: به چه دلیل اعتقاد به امامت امام هادی علیه السلام را در این زمان بر خود واجب کرده ای؟

او پاسخ داد:

شاهد موضوعی بودم که این اعتقاد را بر من واجب کرد.من مرد فقیر و تهیدستی بودم، باز زبانی گویا و با جرات.سالی از سالها اهل اصفهان مرا به همراه گروه دیگری از مردم برای قضاوت و دادخواهی به بارگاه متوکل فرستاند.

روزی بر در بارگاه متوکل بودیم که فرمان احضار علی بن محمد بن رضا علیه السلام صادر شد.به برخی از کسانی که حاضر بودند گفتم: این مرد که فرمان به احضارش داده اند کیست؟شخصی گفت: مردی علوی است و رافضیان به امامتش اعتقاد دارند.سپس گفت که ممکن است متوکل برای به قتل رساندنش او را احضار کرده باشد.گفتم: از اینجا نمی روم تا بنگرم این مرد چه کسی است.

ایشان سوار بر اسب آمد در حالی که مردم در طرف راست و چپ راه ایستاده بودند و او را تماشا می کردند، هنگامی که او را دیدم عشقش به دلم افتاد و پیش خود دعا کردم که خدا او را از شر متوکل حفظ کند.

او در حال حرکت میان مردم فقط به یال اسبش نظر می کرد و توجهی به راست و چپش نداشت و من هم پیوسته برای او در حال دعا بودم .چون از کنار من عبور کرد با چهره ی مبارکش به من روی آورد و فرمود:خدا دعایت را مستجاب کرد و عمرت را طولانی نمود و ثروت و اولادت را بسیار و فراوان کرد.به خود لرزیدم و در میان یارانم افتادم.پرسیدند: برایت چه اتفاقی افتاد؟ گفتم: خیر است و چیزی در آن باره نگفتم.

پس از آن به اصفهان بازگشتم .خدا درب ثروت فراوانی به رویم گشود تا جایی که امروز غیر از آنچه بیرون خانه است ، چیزهایی به ارزش هزار هزار درهم در خانه دارم و ده فرزند به من عنایت شد و اکنون عمرم به هفتاد و چند سال رسیده است و تا حال قایل به امامت آن بزرگوار هستم که آنچه در دل من بود دانست و خدا دعایش را درباره ی من وبرای من مستجاب کرد.

منبع: الخرائج و الجرائح:1/392  - بحارالانوار: 50/141

وبلاگ ویژه امامان تابان سامرا
http://my.opera.com/ahlebeyt
 

غربت به دو معنا ست.
یکی دوری از خاندان و وطن و شهر و دیار و دوم به معنی کمی یاران و اعوان و آن حضرت به هر دو معنی غریب است.پس ای بندگان خدا یاری اش نمائید و او را کمک کنید.
امام جواد علیه السلام فرمود: هرگاه 313 نفر از اهل اخلاص برایش جمع شدند خداوند امر او را ظاهر می سازد.(کمال الدین"2/377)
 امام علی علیه السلام فرموده اند:صاحب این امر همان رانده شده ی فراری یگانه و تنها ست.(کمال الدین :303/1)

سوالی که گاه مطرح می شود این است که آیا غیبت امام مهدی علیه السلام با لطف الهی که موجب آشکار کردن امام است منافاتی ندارد.

در پاسخ باید گفت لطف الهی در این موضوع نسبت به نیکان و صالحان دو گونه است:

اول اینکه خداوند متعال آن قدر عقل و فهم به آنان عطا فرموده که غیبت برای ایشان مانند مشاهده و دیدار است.

امام صادق علیه السلام فرمود: و البته خداوند می دانست که اولیایش به تردید نمی افتند و اگر می دانست که به شک و تردید خواهند افتاد حجت خود را از آنان یک چشم بر هم زدنی مخفی نمی د اشت.(کمال الدین :۳۳۹)

دوم آنکه دیدار آن حضرت برای بعضی از صالحان ممنون نیست چنان که فرمایش خود آن حضرت در نامه ای به شیخ مفید چنین است:

و اگر شیعیان ما - که خداوند در اطاعتش آنان را یاری دهد- در وفای پیمانی که از ایشان گرفته شده ،مصمم و جدی باشند ، نعمت لقای ما از آنان به تا خیر نمی افتد و سعادت دیدار ما با معرفت کامل و راستین نسبت به ما تعجیل می گشت ، پس تنها چیزی که ما را از آنان پوشیده می دارد همانا چیزهای نا خوشایندی است که از ایشان به ما می رسد و از آنان انتظار نمی رود.(احتجاج:۲/۳۲۵)

علاوه بر این مسلم است که جمعی از گذشتگان صالح ما به فیض دیدار آن حضرت نایل شده اند که طالب آن می تواند به کتاب های نجم الثاقب و جنة الماوی مراجعه کند.

از امام سجاد علیه السلام روایت شده است که فرمود: برای قائم ما دو غیبت است که یکی از دیگری طولانی تر است.(کمال الدین :1/323)

اخبار ائمه اطهار درباره ی غیبت آن حضرت واقعا بسیار زیاد و متواتر می باشد از این رو شایسته است به نکته اشاره شود:

نکته ی اول:بیان علت غیبت امام مهدی عج الله فرجه در دوقسم است:

قسم اول : آن است که برای ما علت حقیقی بیان نشده و پس از ظهور برای ما فاش خواهد شد.از عبدالله بن الفضل هاشمی روایت شده که گفت : شنیدم امام صادق علیه السلام فرمود: همانا صاحب این امر را غیبتی طولانی است و گریزی از آن نیست که در ظمان غیبت هر فرد باطل جویی به تردید می افتد.عرض کردم: چرا فدایت شوم؟! فرمود: به خاطر امری که فاش کردن آن به ما اذن داده نشده است.(علل الشرایع:1/245)

قسم دوم: آن است که ائمه معصومین برای ما دلایلی را بیان کرده اند.همچون:

-          ترس از کشته شدن امام

-          امتحان و آزمودن مردم

-          اعمال و رفتار زشت و ناپسند ما

 

منبع:گزیده مکیال المکارم

 

آیت الله آقا سید محمد تقی فقیه احمدآبادی یگانه زمان و ستاره درخشان آسمان علم و فضیلت و از مفاخر دوران خویش بوده و در جمادی الاول 1301 هجری قمری در شهر اصفهان متولد گردیده است.

او ستاره درخشنده ای بود که با طلوع خود دل ها را مجذوب خویش نمود ، ولی افسوس که زود غروب نمود و در سن 47 سالگی در 25 رمضان المبارک 1348 قمری با توطئه دشمنان دین و نوشیدن زهر کین یکی از اعضای فرقه ضاله به شهادت رسید.

سلام به دوستان و شیعیان

در این سال جدید تصمیم دارم به یاری خدا دوباره بخش هایی از کتاب مکیال المکارم را در هر پست قرار بدهم.امیدوارم مورد قبول حضرت قرار بگیره.

عبادت آن حضرت

امام موسی کاظم علیه السلام در وصف آن حضرت فرمود: بر رنگ گندک گونش از بیداری شبها زردی نیز عارض می شود.... پدرم فدای آنکه شب خود را با مراقبت ستارگان و در حال رکوع و سجود می گذراند.(فلاح السائل ،۲۰۰ و بحارالانوار ،۸۶/۸۱)

غیبت حضرت حجت(عج الله) 

پیامبر خاتم(ص) فرمود:مهدی از فرزندان من است ... او را غیبت و حیرتی است که در آن امت ها گمراه می شوند.(کمال الدین :۱/۲۸۶)

و امام صادق علیه السلام فرمود: از برای قائم ما غیبتی است که مدتش طولانی خواهد بود... . سپس فرمود:هنگامی که قائم ما بپاخیزد برای هیچ کس در گرد او بیعتی نیست لذا ولادتش مخفی و خودش غایب می گردد.(کمال الدین :۱/۳۰۳)

منبع: گزیده ی مکیال المکارم

امروز که به وبلاگم سر زدم دیدم که پست قبلی را درباره آرزویم برای سفر به مشهد نوشته ام.

خوب راستش من توی هفته ای که گذشته به آرزوم رسیدم.شنبه ۲۶ آبان به مشهد رسیدیم و همه ی چیزهایی که توی نوشته ی قبلی بود را تجربه کردم .اون هم توی چه روزهایی؟روزهای میلاد امام رضا و جشن ها ی حضرت.

جای همه ی شما خالی بود.

 * صحن گوهرشاد بعد از نماز مغرب و عشا

*  ورودی های رواق ها

* صدای دعای مردم و زائرین

* خادمای محربون حرم

* نماز زیارت بالای سر حضرت

و ضریح حرم امام که زائران آن را در بر می گیرند و می بوسند و...

 

 

 

در عيون الاخبار از اباصلت هروي روايت شده است كه گفت: در آخرين جمعه شعبان به حضور مولايم حضرت علي بن موسي الرضا رسيدم .

فرمود:اباصلت بيشتر ماه شعبان گذشته و اينك آخرين جمعه آن است ، در اين چند روز مانده ، به جبران قصور و كوتاهي هاي روزهاي گذشته پرداز ، بر انجام آنچه به كارت مي آيد ، همت ورز ، هرچه مي تواني به دعا و استغفار و قرائت قرآن روي كن ، از گناهان خويش توبه كن و عذرخواه ، تا ماه رمضان را با پاكي و پيراستگي پذيرا شوي ، مبادا حق و امانتي از كسي نزد تو باشد و آن را نپردازي ، مبادا كينه اي از موني در دل داشته باشي و آن را بيرون نريزي ، مبادا بار گناهي بر دوش داشته باشي و آن را فرونياوري ، تقوا و پارسايي پيشه كن ، آشكار و نهان بر خداي توكل كن كه هر كه بر خدا توكل كند خدا او را بس است .در اين چند روز مانده هرچه بيشتر اين دعا را بخوان:

اللهم ان لم تكن غفرت لنا فيما مضي من شعبان ، فاغفرلنا فيما بقي منه

(خدايا اگر ما را در روزهاي گذشته ي شعبان نبخشوده اي ، كرم كن و در اين چند روز مانده ببخشاي) ، زيرا خداوند در اين ماه به حرمت ماه رمضان كه پس از آن مي آيد بسي از بندگان خويش را مي بخشايد و از دوزخ مي رهاند.

 

منبع: سلوك عارفان – ميرزا جواد ملكي تبريزي